Dlaczego powstało Leafy
Nie przez trudne słowa, ale przez piętnaście sekund objazdu za każdym razem, gdy na jakieś trafisz.
Czytałem książkę na laptopie. Dobrą, taką, przy której świat cichnie i zostajesz tylko ty i słowa.
Wtedy trafiłem na słowo, którego nie znałem.
Zaznacz. Kopiuj. Nowa karta. Wklej. Przetłumacz. Wróć do karty. Znajdź swoje miejsce. Przeczytaj jeszcze jedno zdanie.
Piętnaście sekund. Tyle wystarczyło, by prysł czar. Już nie czytałem. Zarządzałem procesem.
Powtórzyło się dwa akapity dalej. I znowu. Zacząłem listę słówek w Notatkach — kolejna aplikacja do ogarnięcia, kolejna rzecz do zapomnienia.
Pewnego wieczoru zdałem sobie sprawę, że od dwudziestu minut tkwię na tej samej stronie. Nie dlatego, że była trudna. Dlatego, że narzędzia wciąż mnie z niej wyrywały.
Zacząłem unikać książek w innych językach. To, co miało rozwijać moje słownictwo, stało się powodem, dla którego przestałem czytać.
A gdybyś nigdy nie opuszczał strony? Jedno naciśnięcie klawisza. Słowo zostaje sprawdzone i zapisane lokalnie, a ty czytasz dalej.
Żadnych kart. Żadnego kopiowania i wklejania. Żadnego „gdzie ja byłem?”.
A słowa, które przechwytujesz? Żyją w twojej bibliotece na Macu: przeszukiwalne, gotowe do eksportu, do posortowania w foldery, kiedy tylko chcesz.
Mały, świeży, zerwany ze zdania albo nagłówka. Twoja biblioteka zapełnia się liść po liściu, książka po książce.
Nie przeskakujesz od początkującego do biegłego. Rośniesz słój po słoju — jedno słowo, jedna strona, jeden rozdział. Leafy zachowuje każde przechwycenie, żeby ten wzrost pozostał widoczny.
Drzewo nie rośnie przez pośpiech.
Rośnie, bo się nie zatrzymuje.
Leafy nie narodziło się na spotkaniu produktowym. Narodziło się ze sfrustrowanego wieczoru z książką, której nie mogłem skończyć.
To wczesny etap, beta, sadzonka. Ale pomysł jest prosty: czytanie ma cię rozwijać, a nie spowalniać. Jeśli to brzmi jak ty, dołącz.
Pobierz na Maca