Niet door moeilijke woorden, maar door de vijftien seconden omweg elke keer dat je er een tegenkomt.
Ik las een boek op mijn laptop. Een goed boek, van het soort waarbij de wereld stil wordt en er alleen jij en de woorden zijn.
Toen kwam ik een woord tegen dat ik niet kende.
Selecteren. Kopiëren. Nieuw tabblad. Plakken. Vertalen. Terug naar het tabblad. Mijn plek terugvinden. Nog één zin lezen.
Vijftien seconden. Meer was er niet nodig om de betovering te verbreken. Ik las niet meer. Ik was een workflow aan het beheren.
Twee alinea's later gebeurde het weer. En nog eens. Ik begon een woordenlijst in Notities, weer een app om te beheren, weer iets om te vergeten.
Op een avond besefte ik dat ik al twintig minuten op dezelfde pagina zat. Niet omdat die moeilijk was. Maar omdat de tools me er steeds uit trokken.
Ik begon boeken in andere talen te vermijden. Wat mijn woordenschat moest laten groeien, was de reden geworden dat ik stopte met lezen.
Wat als je de pagina nooit verliet? Eén toetsaanslag. Het woord wordt opgezocht en lokaal opgeslagen, terwijl jij verder leest.
Geen tabbladen. Geen kopiëren en plakken. Geen "waar was ik?".
En de woorden die je vastlegt? Die staan in je bibliotheek op je Mac: doorzoekbaar, exporteerbaar, in mappen te sorteren wanneer je maar wilt.
Klein, vers, opgeraapt uit een zin of een kop. Je bibliotheek vult zich, blad voor blad, boek voor boek.
Je springt niet van beginner naar vloeiend. Je groeit één ring tegelijk, één woord, één pagina, één hoofdstuk. LeafyApp bewaart elke vangst zodat die groei zichtbaar blijft.
Een boom groeit niet door te haasten.
Hij groeit door niet te stoppen.
Ik noem mezelf Jtobin en ik bouw LeafyApp. Mail naar binjto@gmail.com komt rechtstreeks bij mij terecht en niet in een ticketwachtrij, en op de Discord en op r/LeafyApp ben ik de meeste dagen te vinden.
LeafyApp komt sinds april 2026 uit, en de meeste updates hebben dezelfde reden: iemand meldde dat er iets stuk was en de fix ging mee in de volgende build. Elke release staat op de pagina wat is er nieuw.
En niets hiervan hangt ervan af of ik er altijd blijf. Je bibliotheek is een bestand op je Mac, geen rijen in een database van iemand anders.
Gratis is de hele app. Hele bibliotheek, elke export, elke taal. De enige grens is hoeveel je per dag kunt scannen, en die bestaat omdat elke scan echt geld kost bij de AI-aanbieder.
$6,99 per maand haalt die grens weg en dan betaal ik de AI. $59,99 per jaar haalt hem ook weg, alleen loopt het scannen dan via je eigen AI-account tegen kostprijs, zonder opslag. Bètagebruikers krijgen korting zodra de abonnementen opengaan. De prijzenpagina legt het allemaal uit.
Geen advertenties. Er wordt niets over je verkocht, wat makkelijk te beloven is als er geen account is om te verkopen.
In een bestand op je Mac. Geen account, nergens inloggen, geen server die je bibliotheek bewaart. Als deze site morgen verdween, stonden je woorden nog steeds waar ze altijd stonden.
Scannen is het enige dat de machine verlaat. De tekst in het kader gaat weg om uitgelegd te worden, zonder iets erbij dat zegt wie je bent. De privacypagina somt regel voor regel op wat er verstuurd wordt.
Alleen Mac. Geen iPhone-versie, geen iPad-versie, geen Windows-versie, en geen ervan is dichtbij.
Het synchroniseert niet tussen apparaten, want er is geen account om via te synchroniseren. Het plant je herhalingen niet zoals Anki dat doet; het exporteert er juist naartoe. En het is geen pdf-editor. Het leest pixels van het scherm en laat wat je leest ongemoeid.
Heb je een van die dingen nodig, dan heb je een andere app nodig, en dat zeg ik liever hier dan na de download.
LeafyApp werd niet geboren in een productvergadering. Het ontstond uit een gefrustreerde avond met een boek dat ik niet kon uitlezen.
Het is pril, een bèta, een zaailing. Maar het idee is eenvoudig: lezen moet je laten groeien, niet vertragen. Als dat bij je past, ga mee.